​Lekesel temelli ironik işler, kapalı anlamlar içinde, zihinsel bir alan açmayı zorlayan bir üretim biçimi olarak ve eleştirel bir alan olarak var oldu. Ancak lekesel ironik işlerin sürekli kullanımı, üretimi kendi sınırlarına hapsetti. Bu yüzden parçalamak, onun izini taşıyan ama ondan bağımsız bir üretim alanı aramak ihtiyacı doğdu. Bu da daha geçirgen, daha çok katmanlı bir ifade alanıydı. Parçalanan işlerin her biri, eski anlamın izini taşır. Bu yüzden “geri dönüşüm” tanımı üretime  uygun düştü. Geçmişin üretimini  reddeden bir yaklaşım değil, aksine üretim sürecinin yenilenmiş devamıdır.​